Sx_tape (2013)

sxtape

Πρόκειται για μια ταινία του είδους ‘found footage’, δηλαδή κάποιος από τους πρωταγωνιστές καταγράφει τα πάντα στην προσωπική του κάμερα μέχρι τη στιγμή που εξαιτίας ενός μακελειού τεζάρουν όλοι και το περιεχόμενο του βίντεο αποκαλύπτει τι πραγματικά συνέβη.

Η ταινία αυτή παρότι από τις πρώτες κιόλας στιγμές σου δίνει την εντύπωση ότι δημιουργήθηκε από κάποιο μπακάλη που πιθανότατα να τον λένε Θεμιστοκλή έχει ως σκηνοθέτη τον Bernard Rose, τον ίδιο δηλαδή άνθρωπο που σκηνοθέτησε το horror cult classic Candyman– ω…, ελάτε, το Candyman δεν ήταν καθόλου κακό. Αυτό εδώ όμως είναι!

Πρωταγωνιστές ο Άνταμ και η Τζιλ, ένα ζευγάρι ηλιθίων με περικεφαλαία που αποφασίζει να παραβιάσει μία εγκαταλελειμμένη κλινική και να χρησιμοποιήσει τον χώρο ως στούντιο κινηματογράφησης προσωπικών τους στιγμών. Κουβαλούν μαζί τους και ένα εξίσου ηλίθιο ζευγάρι φίλων (όμοιος ομοίω αεί πελάζει) με τους οποίους βολοδέρνουν μέσα στους σκοτεινούς διαδρόμους, ανταλλάζουν αβέρτα γενετικό υλικό με κάθε πιθανό τρόπο και συνδυασμό πάνω σε βρωμερά κρεβάτια, παλιές καρέκλες και στα όρθια πάνω σε ετοιμόρροπους τοίχους μέχρι τη στιγμή που ένα κακό πνεύμα καταλαμβάνει ΕΥΤΥΧΩΣ την πρωταγωνίστρια και την κάνει να συμπεριφέρεται σαν την Σοφία Φιλιππίδου όταν έκανε την λοχαγό Αμαλία Πισπιρίγκου και βασάνιζε τον στρατιώτη πεζικού Καλούδη Αντώνιο στο Dolce Vita. Απ’ αυτό το σημείο και έπειτα η ταινία γίνεται τόσο βαρετή και ανυπόφορη που θα χρειαστεί να προσποιηθώ ότι την παρακολούθησα ώστε να σας μεταφέρω τη συνέχεια. (Στην πραγματικότητα λίμαρα τα νύχια μου, απάντησα σε δύο μέιλ και κυνήγησα ένα κουνούπι).

Πάντως αν πιστεύεις ότι η ζωή σου είναι ένα δράμα να σου πω ότι η ταινία κλείνει με την πρωταγωνίστρια να δαγκώνει ένα πέος μαμ, να το κόβει χρατς και να το μασουλά γιαμ γιαμ γιαμ σαν λουκάνικο. Αυτά από μένα και ευχές για ένα όμορφο βράδυ με ωραία όνειρα.

Βαθμολογία

Επειδή διάβασα ότι ταινία κόστισε $600.000, προσφέρομαι αντί για αστεράκι να τους δώσω $10 με την προϋπόθεση ότι θα την εξαφανίσουν για πάντα σαν μην υπήρξε ποτέ.

Η Αλίκη στη χώρα των ψεμάτων

alice
Έσκασα σαν καρπούζι στο έδαφος. Ξεκίνησα σαν άνθρωπος,έπεσα σαν φρούτο και κατέληξα φυτό.
Ωραία τα κατάφερα.
Έκανα βουτιά από ένα σπασμένο παράθυρο στο κενό.Εφτά μέτρα ύψος. Θυμάμαι την κάθοδό μου εκατοστό
προς εκατοστό. Αλλά θυμάμαι και την ηρεμία καθώς κατακρημνιζόμουν.Μία γαλήνη που θα ζήλευε κι ο Βούδας.
Ήταν σαν να στροβιλιζόμουν σε γαλαξίες, σ’ ένα σύμπαν όπου κάθε δευτερόλεπτο ισοδυναμούσε με έτη φωτός.
Τολμώ να πω ότι το απολάμβανα.
Όταν βρέθηκα με το μισό σώμα μέσα στο τεράστιο σιντριβάνι, δεν ένιωσα καν να βρέχομαι. Ούτε όταν το κεφάλι μου χτύπησε στην πέτρινη γωνία ένιωσα κάποιο πόνο. Για το νερό που αμέσως μετά άρχισε να κατακλύζει τους πνεύμονές μου ούτε ιδέα.
Θυμάμαι όμως ακόμα τη μουσική.Ήταν ένα τραγούδι που σαν από ειρωνεία έλεγε Έι, πάρε τα χαπάκια σου, ξέρω ότι αυτό με αλλάζει, πετάω πάνω σ’ ένα αστέρι και άλλα τέτοια προφητικά.
Όταν βούλιαξα ολόκληρη, σταμάτησε ν’ ακούγεται κι αυτό.
Αλήθεια, το ξέρεις αυτό το τραγούδι; Πάει κάπως έτσι: I am flying on a star into a meteor tonight τα τα ταμ…/ I am flying on a star τα ρα ταμ…

Για περισσότερα ψέματα εδώ

Devoured (2012)

devouredΔυστυχώς η ερμηνεία της πρωταγωνίστριας (Marta Milans) ήταν τόσο εκπληκτική που δεν μου αφήνει κανένα περιθώριο για πικρόχολους σχολιασμούς σχετικά με το ταλέντο της. Κρίμα και σήμερα είχα όρεξη…

Υπήρξαν μάλιστα στιγμές που άφησα τις M&M’s στην άκρη για να την χειροκροτήσω. Θα μπορούσε με χαρακτηριστική άνεση να διδάξει την τέχνη της υποκριτικής στον Σάντλερ. Αλλά δεν πρόκειται ασχοληθώ και σήμερα μαζί του. Κάτι λίγα ράμματα που μου έχουν απομείνει για τη γούνα του θα του τα κεντήσω εν καιρώ.

Η Lourdes εργάζεται σ’ ένα εστιατόριο με σκοπό να συγκεντρώσει τα χρήματα που απαιτούνται για την εγχείρηση στην οποία πρέπει να υποβληθεί ο γιός της. Σιχαμεροί συνεργάτες, αηδιαστικοί πελάτες και περίεργες παρουσίες συναντιούνται σ’ ένα σκοτεινό και σχεδόν κλειστοφοβικό σκηνικό το οποίο δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από άλλες ταινίες του είδους ειδικά αν σκεφτείτε το χαμηλό μπάτζετ της συγκεκριμένης παραγωγής.

Το πρόβλημα με το Devoured ήταν το σενάριο. Αργό και επαναλαμβανόμενο. Η ιστορία λιμνάζει. Η Lourdes σφουγγαρίζει 500 φορές, ψεκάζει περίπου 39 φορές με το Ajax, βάζει/βγάζει το πουκάμισο της δουλειάς δύο φορές σε κάθε σκηνή, διανύει την διαδρομή σπίτι δουλειά-δουλειά σπίτι χωρίς τέλος, στρώνει τα τραπέζια κατ’ επανάληψη, αλφαδιάζει τα λευκά τραπεζομάντηλα πολλάκις, στέλνει την επιταγή στη μητέρα της ξανά και ξανά και ξανά και ξανά κάτι που κάνει την αιώνια καταδίκη του Τάνταλου να μοιάζει με χαρωπή βόλτα στην παιδική χαρά δίπλα στο επαναλαμβανόμενο μαρτύριο στο οποίο υποβάλλεται τόσο η πρωταγωνίστρια όσο και ο θεατής.

Αν ο δημιουργός αυτής της ταινίας είχε σκοπό να την εντάξει ως οπτικό υλικό σ’ ένα πρόγραμμα ταχύρρυθμων μαθημάτων σχετικά με την εστιατοριακή τέχνη και την τραπεζοκομία, για το πώς να διατηρείς τους κανόνες υγιεινής στο χώρο εργασίας και στα πόσα τριψίματα κατατροπώνεις ένα λεκέ τότε όλες αυτές οι σκηνές θα είχαν ένα σπουδαίο λόγο ύπαρξης. Τίποτα όμως απ’ όλα αυτά δεν ήταν αναγκαίο και καμιά απ’ τις αμέτρητες επαναλήψεις των επαγγελματικών της αρμοδιοτήτων δεν προσέθετε το παραμικρό στην πλοκή. Ενενήντα λεπτά καθάρισμα, ούτε η μάνα μου!

Αν το Devoured ήταν μικρού μήκους τότε τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά.
Κυρίως δεν θα τo έπιανα στο στόμα μου και δεν θα είχε καμία θέση στο Whatelenisaw.
Κάτι παρόμοιο δηλαδή με την γιαγιά που αν είχε καρούλια θα ήταν πατίνι.
Όμως δεν είχε καρούλια και δεν ήταν πατίνι. Κάπως έτσι.

Βαθμολογία 5 λαμπερά άστρα στα 10
Και όλα για χάρη της πρωταγωνίστριας.
Marta Milans.
Σημειώστε αυτό το όνομα. Η Μάρτα δεν αστειεύεται.
Είχε κάνει κι ένα πέρασμα απ’ το Shame (2011) αλλά που να θυμάσαι. Σάμπως σου είχε αφήσει καθόλου μυαλό ο ξεβράκωτος ο Fassbender να προσέξεις και τίποτα άλλο σ’ εκείνη την ταινία;

All the Boys Love Mandy Lane (2006)

Mandy-L Είναι η μαθήτρια Μάντι Λέιν που περπατά τόσο κουνιστά λες κι έχει καταπιεί βάρκα η οποία θαλασσοδέρνεται από αμέτρητα μποφόρ. Κι είναι και το υπόλοιπο σχολικό περιβάλλον που τραβά βαριά καψούρα μαζί της, αγόρια, κορίτσια, γλάστρες, θρανία, καρέκλες, πίνακες και κιμωλίες. Όλοι θέλουν την Μάντι Λέιν.
Ωστόσο ο σκηνοθέτης δεν μας δίνει κανένα στοιχείο για το ποια είναι αυτή η Μάντι Λέιν ούτε και τον λόγο για τον οποίο κάποια καλή μέρα αποφασίζει να ξεκληρίσει μία ντουζίνα συμμαθητές της, πέρα από την πληροφορία ότι κάθε φορά που γδύνεται την λούζει ένα άγιο φως…
Το μακελειό θα συμβεί όταν η Μάντι και κάτι μυξιάρηδες πάνε διακοπές σ’ ένα απομονωμένο (φυσικά) αγρόκτημα, όπου το τηλέφωνο (φυσικά) δεν λειτουργεί, αλλά υπάρχουν παντού όπλα (φυσικά), και καλά ακονισμένα μαχαίρια (φυσικά).
Η παρεούλα αποτελείται από ένα μπούγιο διψασμένων σεξουαλικά σχολιαρόπαιδων που κατεβάζουν το Τζακ Ντάνιελς σαν γάλα και διαθέτουν περισσότερη κοκαΐνη κι από φαρίνα Γιώτης. Ήθελα να ‘ξερα, γονείς δεν έχουν;
Η υπόθεση είναι πιο αργή κι απ’ την αιωνόβια χελώνα μου και οι πρωταγωνιστές είναι τόσο αδιάφοροι που το τελευταίο πράγμα που σε απασχολεί είναι η μοίρα τους. Τελικά δολοφονούνται όλοι με πληκτικούς τρόπους κάτι που έρχεται σε πλήρη αρμονία με τις προσωπικότητές τους.
Δεν μπορώ να καταλάβω το λόγο για τον οποίο θα επέλεγες να δεις αυτή την ταινία όταν ακόμα και ο ίδιος ο σκηνοθέτης δεν μπήκε στον κόπο να ρίξει μία δεύτερη ματιά στο ίδιο του το αριστούργημα. Διότι αν είχε παρακολουθήσει την ταινία ίσως να μην του διέφευγε το γεγονός ότι ενώ το πρώτο κωθώνι βρήκε ακαριαίο θάνατο όταν του μοίρασαν το κεφάλι σε τρία ίσα μέρη λίγο αργότερα το δείχνει να κείτεται νεκρό δίπλα στη λίμνη με το κεφάλι ολόκληρο και τοποθετημένο στη θέση του. Προχειρότητα.
Αν θα έπρεπε να εισηγηθώ τρόπους βελτίωσης αυτού του έργου θα ξεκινούσα από τον τίτλο: Η ταινία δεν θα έπρεπε να λέγεται Mandy Lane αλλά Mandy Lame.

Βαθμολογία
Δεν θα δώσω κανένα αστεράκι. Μόνο την αδιαφορία μου.

Stoker (2013)

stoker-

Ο ψυχάκιας Τσαρλς σκοτώνει τον αδελφό του και μπαστακώνεται στην έπαυλη του αποθανόντος παρέα με την τεθλιμμένη χήρα και την αλλόκοτη κόρη. Ερωτοτροπεί και με τις δύο με σκοπό να ξεφορτωθεί τη μάνα και να μείνει με το ο θεός να το κάνει, πιπίνι. Εντωμεταξύ με συνοπτικές διαδικασίες και μία ζώνη ξεφορτώνεται διαδοχικά και μερικά άλλα ανθρώπινα εμπόδια. Κάτι δηλαδή σαν επεισόδιο του κόκκινου κύκλου αλλά χωρίς σασπένς και χωρίς Μηνά Χατζησάββα.

Δράμα, θρίλερ, μυστήριο λέει αλλά δεν ανταποκρίνεται σε κανένα απ’ τα τρία. Μέχρι και στη Wikipedia κατέφυγα για να διαβάσω ξανά τους ορισμούς μπας και έκανα κάποιο λάθος αλλά μάταια. Εκτός βέβαια κι αν αναφέρεται στην σκηνή όπου η κόρη κυλάει πέρα δώθε ένα βραστό αυγό στο τραπέζι καθώς μία αράχνη περιδιαβαίνει τη γάμπα της. Άρα μιλάμε για το δράμα που περνούσε το αυγό, για το θρίλερ ενός εντόμου να βολτάρει στα άκρα σου και το μυστήριο για το αν θα τελειώσει ποτέ αυτό το μαρτύριο. Αν είναι έτσι, πάω πάσο. (Εντάξει, ασφαλώς και είχα καταλάβει ότι σκοπός του σκηνοθέτη ήταν να μας αποδείξει για χιλιοστή φορά την βιονική ακοή της θυγατέρας δανειζόμενος τακτικές από τη νέα τάση που ονομάζεται ASMR αλλά πίστεψε με θα βρεις καλύτερα βιντεάκια με αυγά που καθαρίζονται στο you tube.)

Οι διάλογοι είναι ελάχιστοι, άνευροι και πληκτικοί ενώ το μόνο ενδιαφέρον που σου δημιουργούν είναι η περιέργεια αν τους έγραψε δεκάχρονο ή πεντάχρονο. Όσο για τους τρεις κεντρικούς πρωταγωνιστές έχουν όλοι τον ίδιο άχρωμο χαρακτήρα, περπατούν αργά και μιλούν άχαρα και σιγανά σαν ετοιμοθάνατοι χωρίς την παραμικρή έκφραση στα πρόσωπά τους ή έστω ένα τατουάζ στο μπράτσο που θα τους έκανε να ξεχωρίζουν ο ένας απ’ τον άλλο. Μόνο ο Dermot Mulroney ξεχωρίζει απ’ το μπούγιο αλλά αυτός έχει το ρόλο του νεκρού πατέρα οπότε μην περιμένεις και πολλές σκηνές.

Αν το είδες και σου άρεσε μάλλον δεν θα πάμε ποτέ μαζί στο σινεμά. Ίσως όμως πάμε για σουβλάκια. Για μένα πάντως ήταν μία σπουδαία ευκαιρία να λιμάρω τα νύχια κι έπειτα να τα βάψω με το Berlin there done that της Ο.P.I. Κατόπιν παρέλειψα να πλύνω τα πιάτα για να μην τα χαλάσω.

Βαθμολογία.

Την ταινία θα βαθμολογήσω με ένα αστεράκι κι αυτό για χάρη του πάντα σέξι Dermot Mulroney που πέθανε νωρίς και σώθηκε μία ώρα αρχύτερα απ’ αυτή την αρλούμπα.

*Η άχρηστη πληροφορία της μέρας:
Κατά τη διάρκεια της ταινίας αναστέναξα από βαρεμάρα περίπου εξήντα φορές. (Αν και προσπάθησα να βρω πόσες θερμίδες καίγονται στον βαθύ αναστεναγμό θα προτιμήσω να μην αναφερθώ στα αποτελέσματα τα οποία βρίσκει κανείς αν επιχειρήσει μία τέτοια αναζήτηση στην Google.)

The Unborn (2009)

unbornΗ πρωταγωνίστρια δεν θυσιάζει την γυμναστική της με τίποτα. Τι κι αν την κυνηγούν φαντάσματα νεκρών παιδιών, επικίνδυνα έντομα, μερικές κατάρες, κάτι λυσσασμένοι σκύλοι που περιστρέφουν με ιδιαίτερη ευκολία 360 μοίρες το κεφάλι τους και όντα που πηδούν μέσα από καθρέφτες, αυτή δεν θα πάψει ποτέ να κάνει τζόκινγκ. Αν μη τι άλλο έχει ισχυρή θέληση. Και σας το λέω εγώ που ξεχνάω να πάω στο γυμναστήριο από το 1996.

Την γυμνασμένη αυτή κοπέλα καταδιώκει το φάντασμα του δίδυμου αδελφού της το οποίο πέθανε μέσα στη μήτρα γεγονός που θεωρώ αρκετά δίκαιο δεδομένου ότι αυτή η κοπέλα μπορεί να τρέξει για να σωθεί σε αντίθεση με εμένα που ο μικρός δαίμονας θα με έτρωγε για πρωινό κάπου μεταξύ κουζίνας και κρεβατοκάμαρας εξαντλημένη από την προσπάθεια να διασχίσω τον μισό διάδρομο τρέχοντας.

Στην προσπάθεια της να ανακαλύψει τι της συμβαίνει τα πράγματα μπερδεύονται σε ένα κουβάρι ανοησίας, έλλειψης πρωτοτυπίας και μπουρδολογίας αφού στην ιστορία μπλέκονται εκκλησίες, παπάδες, παλιά βιβλία με χρησμούς, το Ολοκαύτωμα (!), τα γενετικά πειράματα του Μένγκελε σε δίδυμα(!), γριες, εξορκισμοί, φώτα που σβήνουν μόνα τους και ασφαλώς κορύφωση του δράματος σε χειμωνιάτικες νύχτες που βρέχει καρεκλοπόδαρα δοσμένα όλα τόσο πρόχειρα και επιφανειακά που θα έβρισκες περισσότερο βάθος ακόμη και σε μία συνταγή για σπανακόρυζο.

Συνεχίζεις βέβαια να έχεις την επιλογή να κλείσεις τα μάτια και να κοιμηθείς πάνω στον καναπέ αλλά κατά κάποιο τρόπο σε διασκεδάζει το γεγονός ότι η πρωταγωνίστρια παρά την εντολή που έχει πάρει να απομακρυνθεί από όλα τα αγαπημένα της πρόσωπα διότι όσο βρίσκονται κοντά της κινδυνεύουν, εκείνη συνεχίζει να συναντιέται μαζί τους με αποτέλεσμα να πεθαίνουν διαδοχικά. Δεν μπορεί, λες, το κάνει επίτηδες. Θα τους τα είχε μαζεμένα από πριν και τώρα βρήκε την ευκαιρία που έψαχνε για να τους ξεκάνει. Ειδικά αν σκεφτείς ότι είναι η ίδια που τους βαράει το κεφάλι μέχρι να γίνει πολτός όταν το κακό πνεύμα μπει μέσα στα σώματά τους.

Ένα άλλο εξίσου διασκεδαστικό στοιχείο είναι ο πιο kinky εξορκισμός ever που λαμβάνει χώρα στο φινάλε και ο οποίος περιλαμβάνει ball gag, bondage και ένα νοσοκομειακό φορείο κάτι που το κάνει και λίγο medical εξ εξ εξ.
Κατά τα άλλα δεν υπάρχει τίποτα τρομακτικό σε αυτή την ταινία εκτός κι αν είσαι από αυτούς που βρέχουν το βρακάκι τους όταν ένα τερατάκι πετιέται στην οθόνη κάνοντας «μπουυυυυυ» και συνοδεύεται από κάποιο δυνατό θόρυβο. Και ναι, οκ, το εμπεδώσαμε: Τα κακά πνεύματα πετιούνται μέσα από τους καθρέφτες οπότε γύρω στην τρίτη φορά που βλέπεις την ηρωίδα να περπατά προς κάποιο καθρέφτη ξέρεις πως πλησιάζει άλλη μία κονσέρβα πνεύματος σε εκτίναξη (τσιρίδα-πανικός- πεθαίνω μάνα, πεθαίνω) και βρίσκεις την ευκαιρία να πας μέχρι την κουζίνα να πλύνεις τα πιάτα μέχρι να προχωρήσει η πλοκή σε κάτι πιο ενδιαφέρον.

Ελάχιστες οι καλές σκηνές και αυτές έχουν να κάνουν μόνο με την Odette Annable η οποία περπατάει πάνω κάτω με τα εσώρουχα έχοντας τον βηματισμό ενός Sim όταν πέφτει η ενέργεια του και πρέπει να το ταΐσεις.
Με λίγα λόγια το Unborn ακόμη κι αν κατάφερε να γεννηθεί δεν πρόσφερε τίποτα στον κινηματογράφο. Θα έπρεπε να κάνει αυτό που λεει το όνομά του: να μείνει Unborn. Και η Odette Annable να αφήσει τους εξορκισμούς και να επιστρέψει στις πασαρέλες.

Βαθμολογία
Στην ταινία θα δώσω δύο αστεράκια στα δέκα.
Ένα αστεράκι επειδή η πρωταγωνίστρια είχε τον ίδιο “πατέρα” με τον Ντέξτερ, τον λατρεμένο James Remar και ένα αστεράκι επειδή είχε για οφθαλμίατρο τον επίσης λατρεμένο Μασούκα.
Παραδέχομαι ότι είμαι τόσο φανατική με τη σειρά Dexter που αν στο Unborn εκτός απ’ αυτούς τους δύο βλέπαμε και λίγη Μαρία Λαγκουέρτα, ένα δευτερόλεπτο από Μπατίστα και μία ατάκα από Ντέμπρα Μόργκαν το Unborn θα έπιανε τη βάση. Αντικειμενικά κρίνοντας πάντα. Αλίμονο.